Ode aan de dissident

“Politicians look for interests not people”

Bangambiki Habyarimana

 

De vrouw van de Hommel spreekt zich eigenlijk nooit openlijk uit. 

Nu wel.

 

De maatregelen worden langzaamaan afgeschaft! We ‘mogen’ weer overal heen. We hebben onze ‘vrijheid’ terug. Erg aardig van de politiek. Het is natuurlijk aantrekkelijk om te denken dat het de beloning is aan het volk voor goed gedrag. Zelfs de coronapas is eraf!

Het is echter wel erg naïef om te denken dat het zo is gegaan. Natuurlijk doet een regering dat niet omdat het nu ‘kan’. Ze doet het omdat het uiteindelijke doel, de coronapas, niet meer haalbaar is. In het vroege begin van de crisis, tijdens de eerste lockdown, zat er nog een medische component aan deze crisis. We wisten nog niet hoe ernstig deze ziekte was, maar we moesten wel handelen. Dat handelen bleek een opeenvolging  te zijn van allerlei ontwrichtende maatregelen, rare beslissingen en angstpolitiek die totaal niets meer te maken hadden met de volksgezondheid. Sterker nog, de maatregelen hebben inmiddels meer levens geëist dan corona ooit zou kunnen.

Maar waarom was de pas niet meer haalbaar? De angst-, schuld-, en framingcultuur was inmiddels goed ingebed in de maatschappij, dus dat doel was bereikt. Het maakte daarom ook niet uit of de ziekte nu werkelijk een bedreiging vormde voor de volksgezondheid of niet. De mensen hielden elkaar mooi in de tang. Het probleem dat helaas toch een einde maakte aan deze idylle was de steeds groter wordende groep dissidenten. Mensen die herhaaldelijk hamerden op onwaarheden, waarschuwden voor de eenzijdige informatie die door de regering en de MSM werd verschaft, en wezen op de inconsequenties in en de onwettigheid van de maatregelen. Mensen die waarschuwden voor de gevaren van het vaccin en voor het massale vaccineren, en die pleitten voor een meer gedifferentieerde aanpak.

Dus wat doet nu de regeringen massaal besluiten om de pas en alle andere maatregelen af te schalen en af te schaffen? De mensen die netjes bleven testen, die braaf hun mondkapjes bleven dragen? (ik schaar mij zelf ook deels onder deze categorie) De mensen die braaf hun prikjes gingen halen, enkel en alleen voor een QR-code, inclusief booster? De mensen die nog verder gingen en fanatiek anderen wezen op het zich niet houden aan de maatregelen en ze wegzetten als wappies of rechtsextremisten? Mensen die elkaar zonder blikken of blozen op QR-codes controleerden? Heeft de regering vanwege deze mensen gedacht: oei, we komen nu niet meer weg met dit beleid, en die pas die krijgen we er ook niet meer door? Nee natuurlijk niet! De enige reden dat (voor nu) de maatregelen zijn afgeschaft, is dat er een aantal mensen systematisch aan hun kooien is blijven rammelen. Mensen die zich wel uit durfden te spreken, ondanks de meest vreselijke dingen die ze kregen toegewenst door de fanatieke aanhangers van dit asociale beleid, en ondanks dat hun vrijheden nog verder werden ingeperkt dan die van de ‘meelopers’.

Mensen die de anderen steeds hebben gevoed met eerlijke informatie, en die er voor gezorgd hebben dat de groep critici nog steeds groter wordt. Het gaat onder andere om mensen als Sam Brokken, Maurice de Hond, Leon de Winter, Ira Helsloot, Marianne Zwagerman, Mattias de Smet, Geert vanden Bossche en Hans Koppies in Nederland en België, maar ook om mensen daarbuiten als Martin kulldorff, Jay Bhattacharya, Sunetra Gupta, C.J. Hopkins en Jeffrey Tucker. Het gaat ook om de mensen van nieuwe media zoals ‘De Nieuwe Wereld’ van Ad Verbruggen en Marlies Dekkers en ‘Blckbx’ van Flavio Pasquino. Het zijn de mensen van het allereerste uur die zich kritisch uitlieten, soms met grote gevolgen. Sommigen raakten hun baan kwijt, anderen werden besmeurd en gekleineerd.

En dit zijn maar enkele namen die mij zo te binnen schieten, maar er zijn er veel meer, dit zijn de mensen die het vuur aanstaken en in de moeilijkste tijd brandend hielden. Ook de mensen die niet uitgebreid in de media wilden komen, maar wel op de achtergrond hard werkten om (bijvoorbeeld medische of juridische) zaken tot in de puntjes uit te zoeken reken ik hieronder. In elk land zijn er mensen te vinden die op wat voor manier dan ook hun nek hebben uitgestoken. Dit zijn de mensen die van het begin af aan hun zorgen openlijk hebben geuit, en het zaadje hebben geplant voor de massale tegenstand zoals die vooral in Canada, maar ook in heel veel andere landen te zien is. Er zijn zelfs enkele politici die zich toch hebben uitgesproken, zoals Gideon van Meijeren en Pepijn van Houwelingen bijna vanaf het begin, maar later zijn ook Mona Keijzer, en Pieter Omtzigt zich actief gaan inzetten om hun kritiek op het beleid in de openbaarheid te brengen.

Kortom, het is dus niet zo dat we weer ‘vrij’ zijn dankzij al die mensen die braaf mee hebben gewerkt aan dit bijzonder schadelijke beleid en ook niet omdat de ‘gezondheidscrisis’ nu ineens is opgelost. Als de hele wereld zo braaf was als deze mensen, zaten we nu allang vast aan een social creditsysteem en hadden we alle vrijheden definitief in kunnen leveren. We zijn vrij omdat er een aantal moedigen zijn geweest die vanaf het begin anderen openlijk hebben gewezen op de gevaren, de onrechtmatigheid en de onmenselijkheid van dit beleid, wat geleid heeft tot een zodanige tegenstand dat de regeringen zijn gaan vrezen voor hun positie, en wellicht voor een burgeroorlog. Daarbij is Corona niet ernstig genoeg (meer) om de bevolking nog langer onder de duim te  kunnen houden. De regeringen kiezen eieren voor hun geld. Deze keer is het niet gelukt. Dat is waarom het nu gaat zoals het gaat.

Het feit dat de steun voor dit beleid zo lang is blijven bestaan, komt overigens wel door de hiervoor genoemde framing die plaatsvond en -vindt, zoals men dat ook ziet gebeuren bij de Canadese truckers. Het is een goede manier voor politici om de  bevolking de mond te snoeren. Wanneer mensen te kennen geven niet achter dit beleid te staan, worden ze al snel in de extreemrechtse hoek geplaatst. En ja, er is ongetwijfeld een kleine groep die onder deze noemer valt, net zoals er ook wel degelijk hardcore anti-vaxxers tussen zitten. Maar dit is echt niet het grote gros. De rest bestaat uit mensen die komen vanuit elke denkbare politieke hoek, of die geen binding hebben met welke politieke hoek dan ook.

Voor zover ik al een politiek bewust persoon ben, heb ik mijzelf altijd beschouwd als uitgesproken links. En veel gelijkgestemden die ik ken met mij. Ook op andere gebieden zijn degenen die tegen het beleid zijn een dwarsdoorsnede van de samenleving; mensen uit alle lagen van de bevolking en van alle opleidingsniveaus maken zich zorgen over waar het met de wereld en onze kinderen naartoe moet. Men is bang voor de zogenoemde ‘ruk naar rechts’ die er te zien is.

Maar ik snap mensen wel die stemmen op bijvoorbeeld FvD. Het is namelijk de enige partij geweest tot nu toe die een kritisch geluid heeft laten horen in de afgelopen twee jaar. De andere partijen sluiten systematisch de ogen voor de noden van met name de middenstand, en gek genoeg ook juist die van de minderbedeelden en de zwakkeren in de samenleving. Die laatste groepen horen ook nu weer bij degenen die het hardst getroffen zijn tijdens deze crisis. Wanneer de politiek een groot deel van haar bevolking massaal negeert en in de kou laat staan – en dit is overigens een ontwikkeling die wereldwijd te zien is – dan hoeft zij niet vreemd op te kijken als een deel daarvan overloopt naar partijen van rechtse signatuur.

Zijn dit nu allemaal dolgedraaide racisten, vrouwenhaters en homofoben? Nee natuurlijk niet! Het zijn wanhopige mensen die de bodem van hun bestaan onder hun voeten voelen wegvallen. Van de zittende partijen had ik ook niet veel sociale bewogenheid verwacht, maar wel had ik meer verwacht van de linkse oppositie! Zij doen het voorkomen alsof ze nog steeds de sociale partijen zijn van weleer, met oog voor de zwakkeren, inclusief en zonder voor(oordeel) naar eenieder die anders is dan doorsnee. De laatste 10-15 jaar is er echter een proces gaande, waarbij dit sociale imago langzaamaan niet meer is geworden dan een façade, een mooie etalage. Achter die sociale façade van mooie woorden zit echter precies dezelfde onverschilligheid naar de bevolking als bij de regerende partijen. Daar heerst een sfeer van eigenbelang en er wordt eenzelfde agenda gehanteerd, met een machtswellust die een socialistische partij onwaardig is, zonder enige interesse voor de schade die het gevoerde beleid met zich meebrengt.

De enige partij die hier tijdens deze crisis wel oog voor heeft gehad is de FvD geweest. Met alle kracht van een eenmansminderheid heeft Gideon van Meijeren consequent geprobeerd de waarheid boven tafel te krijgen, heeft hij kritische vragen gesteld over proportionaliteit van het beleid en de rechtsgeldigheid ervan.

Met andere woorden: links en rechts lijken van rol te hebben gewisseld tijdens deze crisis. De linkse partijen buiten alleen nog hun sociale imago uit; de beste manier in dit geval om je tegenstander de wind uit de zeilen te nemen. Ik heb geen idee van de verdere motieven van de FvD. Ik weet ook niet hoe een maatschappij er onder leiding van deze partij uit zal gaan zien, daarom ben ik misschien terughoudend. Maar ik zie wel dat de partij tijdens deze crisis de enige is geweest die geprobeerd heeft om de razende trein naar het totalitarisme te stoppen. En daarmee horen  ook met name Gideon van Meieren en Pepijn van Houwelingen thuis in het rijtje van mensen die hebben bijgedragen aan het (tijdelijk) opheffen van het de maatregelen. Chapeau!

Ik ben dus allerminst verbaasd dat mensen (hetzij uit overtuiging, hetzij van lieverlee) overgestapt zijn naar deze partij. De ‘ruk naar rechts’ is ook niet wat mij de meeste zorgen baart. De totale afwezigheid van links in dit verhaal, daar ben ik bezorgd over. Sterker nog, ik vind het een schande!! Wanneer gaan de linkse politici eindelijk weer doen waar ze zeggen voor te staan: zorgen voor een samenleving waarin mensen naar elkaar omzien, waarin er voor iedereen een plek is. En als men dit partijprofiel doortrekt naar de coronacrisis, hadden juist zij, in plaats van kritiekloos achter de grote partijen aan te lopen, de bevolking moeten beschermen met alles wat zij in zich hadden!

De reden om dit alles op te schrijven is drieledig. De eerste twee redenen zijn simpel en heb ik al uitgebreid voor het voetlicht gebracht: De eerste en voornaamste: ere wie ere toekomt. Zoals Mattias Desmet zegt: “Zolang de laatste stem niet zwijgt, voltrekt de massavorming zich niet”. Dus respect voor allen die ik heb genoemd en voor de vele andere integere dissidenten die er daarnaast waren en nog steeds zijn!

Mijn tweede punt is gericht aan het adres van de linkse intellectuele elite en de linkse politici. Als jullie bang zijn voor een ruk naar rechts, bedenk je dan goed wie dat heeft veroorzaakt; het wordt de hoogste tijd om de hand in eigen boezem te steken!

En het laatste punt is meer een waarschuwing. Als regeringen zo ver gaan om een dergelijk systeem in te voeren, dat ze zelfs bereid zijn om hun bevolking ervoor op te offeren, dan is het naïef om te denken dat ze dit niet opnieuw gaan proberen, linksom of rechtsom. Zodra de gelegenheid of crisis van wat voor aard dan ook zich voordoet, zal die worden aangegrepen om hun agenda er alsnog door te drukken. Dit is niet meer dan een tijdelijk teruggeven van vrijheden. We moeten dus op onze hoede blijven.

 

 

 

Inzoomen
Kleur & Contrast