Humor in de geneeskunde

Heel af en toe plaats ik een gastblog: enerzijds omdat ik enorm vereerd ben door het verzoek. Anderzijds omdat de auteur als co-assistent bij mij de beginselen van de neurologie heeft geleerd, en ik een hele bescheiden bijdrage heb geleverd aan haar opleiding. En in dit geval niet in de laatste plaats omdat ik de blog ontzettend goed vind!

Let ook even op de naam van de auteur. Overigens, deze dame heeft in haar jeugd wel meer dan genoeg Brinta gegeten, en als je dit durft te schrijven, en in staat bent om dit te schrijven, beschik je niet alleen over een kristalheldere en schrandere geest, maar ook over een rechte rug, en een ijzersterk karakter.

Van deze mensen kunnen we er nooit genoeg hebben in de geneeskunde.

Lees verder “Humor in de geneeskunde”

Het Aardappelmannetje

 

Vanochtend stond hij weer voor de deur: ons aardappelmannetje.

Inmiddels 88 jaar geschiedenis, samengebald in een klein, vriendelijk en door het leven verkreukeld en verbogen mannetje. Hij kwam enkele jaren geleden zo maar aanwaaien in zijn brommobiel. Een spontane gebeurtenis, niks besteld, niets gereserveerd, nooit gepland, hij was er gewoon opeens. En hij bleef in de jaren erna komen, steeds met dezelfde vraag:

“Hebben jullie nog een zakje aardappelen nodig?”

Lees verder “Het Aardappelmannetje”

(Transient) Global Hysteria

 

Een van de meest indrukwekkende ziektebeelden in de neurologie is wat men een ‘Transient Global Amnesia’ (TGA) noemt. Inmiddels moet ik dit ziektebeeld al tientallen, zo niet honderden keren gezien hebben, maar het blijft elke keer indrukwekkend om te zien hoe ontredderd en in paniek mensen zijn, omdat ze zich niet kunnen herinneren wat ze in de afgelopen uren of dagen hebben gedaan. Ze weten niet waar ze zijn, waarom ze op dat tijdstip daar zijn, en hoe ze in vredesnaam op die plek terecht zijn gekomen. En dus vragen ze dat steeds opnieuw: “Waar ben ik? Hoe kom ik hier? Wat heb ik gedaan?” Na de antwoorden zwijgen ze even in vertwijfeling, om kort daarna opnieuw dezelfde vragen te stellen. Vervolgens vergeten ze de antwoorden opnieuw, zodat ze binnen enkele minuten weer dezelfde vragenreeks afvuren. Vaak drijven ze daarmee hun partner of kinderen tot wanhoop, en zij zijn dan ook vaak nóg meer in paniek dan de persoon zelf. Ze denken dat er iets vreselijk mis moet zijn met hun echtgenoot, vader of moeder, wat ook de reden is dat ze vaak met spoed door de ambulance op de SEH worden afgeleverd.

Lees verder “(Transient) Global Hysteria”

Schimmelende Mensen

 

Het is al laat op de zaterdagmiddag als ik de drogisterij binnenloop, vanzelfsprekend zonder mondkapje. De medewerkers van de drogist kijken even naar me, maar door hun mondkapje kan ik niet van hun gezicht aflezen wat ze denken van mijn publieke weigering tot het dragen van een mondkapje. Ze zeggen er in ieder geval niets van en gaan verder met hun werk. Mijn jongste zoon, bijna zes jaar oud, is bij me en voor hem is de aanblik van de mensen met mondkapjes op hun gezicht al zo normaal dat hij er geen vragen meer over stelt. Dat is bijzonder, omdat hij zich normaal gesproken verwondert over alles wat hij ziet, hoort en meemaakt en daar ook vragen over stelt, aan iedereen die maar naar hem wil luisteren.

Lees verder “Schimmelende Mensen”