Marlies Dekkers in gesprek met neuroloog Jan Bonte over de huidige stand van zaken rondom de coronapandemie.
De Angst Regeert
‘Fear is such a vicious thing
It wraps me up in chains’
The Working Hour, Tears for Fears
Mijn jongere broertje kreeg bezoek van een oude buurvrouw die ook ik goed ken. Waarom ze hem bezocht weet ik al niet meer. Het is een hartelijke, sympathieke en vooral ook reële vrouw. Tenminste, dat dacht ik.
Ze was naar de boerderij gefietst met een FFP2-masker op haar gezicht dat haar duidelijk benauwd maakte. Ze hapte naar adem toen ze van de fiets afstapte en bij mijn broertje voor de deur stond. Nee, ze wilde haar mondneusmasker niet afzetten, en nee, ze wilde ook niet binnenkomen, want ze had haar booster nog niet gehad. Ze controleerde haar mondkapje nog eens voordat ze op de fiets stapte, om daarna wederom hijgend en puffend terug naar huis te fietsen, mijn broertje in verbijstering achterlatend.
Ode aan de dissident
“Politicians look for interests not people”
De maatregelen worden langzaamaan afgeschaft! We ‘mogen’ weer overal heen. We hebben onze ‘vrijheid’ terug. Erg aardig van de politiek. Het is natuurlijk aantrekkelijk om te denken dat het de beloning is voor het volk voor goed gedrag. Zelfs de coronapas is eraf!
Lockup de Lockdown
You can’t trust anybody with power.
Newt Gingrich
Het is donderdag 10 februari. Blijkbaar is de lente in de coronapandemie plotseling gearriveerd: opeens wordt door de politiek gesproken over het snel versoepelen van de maatregelen, het afschaffen van het coronatoegangsbewijs CTB en het niet meer verplichten van mondkapjes.
Ik hou niet één, maar wel tien slagen om de arm.
Krabben helpt niet
Het is 17 januari 2022. Nadat ik enkele weken heel veel gelezen en geschreven heb, volgt de onvermijdelijke kater. Ik moet mezelf bij elkaar rapen, de vele teleurstellingen verwerken – onder andere ook over de rechterlijke macht – en even heel wat anders gaan doen. Er zijn nog stapels boeken die ik wil lezen, er staat nog een auto te wachten op onderhoud en er is nog genoeg werk in de tuin dat gedaan moet worden. Maar het is slecht weer, de auto grijnst me met een scheve glimlach aan, comfortabel leunend op de krik, en van lezen komt het niet. Mijn hersenen willen niet meer. En dus ruim ik wat op in huis, kijk een beetje televisie – vooral geen talkshows! – en orden mijn bureaublad. En mijn gedachten. Want vooral in mijn brein heerst chaos.