Auteur: Jan Bonte

Met de coronapandemie nog vers in het geheugen, wordt nu in de media uitgebreid aandacht besteedt aan elke nieuwe uitbraak van een infectieziekte, waar ook ter wereld. Afgelopen woensdag was het de beurt aan de NOS, die meldt dat een Indiase deelstaat twee dorpen afgesloten heeft wegens een uitbraak van het Nipah-virus.[1] Volgens het nieuwsbericht zijn er al twee doden gemeld. Een dag later pakt de NRC groot uit en kopt met vette letters: ‘Indiase deelstaat Kerala probeert uitbraak van dodelijk Nipah-virus in te dammen’. Zeven dorpen zouden al afgesloten zijn om het ‘besmettelijke virus’ in te dammen. Volgens het NRC zou zo’n 40-75% van de mensen die besmet worden komen te overlijden als gevolg van de ziekte.[2] Een foto waarop vier mensen in witte pakken te zien zijn, inclusief hoofdbedekking, spatschermen en mondkapjes, die een in een wit laken gewikkelde dode in een bestelbus laden, maakt het verhaal compleet. Het angstorgel is in de verte alweer hoorbaar. Een nieuwe pandemie. Want als…

Lees verder “Het Nipah-virus – Een nieuwe pandemie (van de angst)?”

‘Het is geen kunst om boer te worden, maar om boer te blijven’

Deze week las ik een stuk van Wierd Duk in ‘De Telegraaf’ met de titel: ‘Hulplijn helpt boeren in geestelijke nood door onzekere toekomst: ‘Zelfdodingen hebben gigantische impact’.[1] In het artikel komt Esther Reinders aan het woord, die een hulplijn voor boeren heeft geopend en zo’n dertig keer per dag een luisterend oor biedt aan boeren die er geestelijk doorheen zitten. Dat boeren dat doen, zo stelt ook Reinders, is op zich al bijzonder want inderdaad, boeren doppen graag hun eigen boontjes, en velen van hen zijn het niet gewend om over hun angsten en zorgen te praten. Dat doen boeren niet. Die zorgen houden ze binnensharts, en hun angsten binnensmonds.

Lees verder “Loeikoeien”

Goedemorgen,

Hoewel wellicht wat later dan ik had ingeschat, is het dan toch echt zover: De 2e bundel ‘Der neue Untermensch’ is klaar. Een beetje trots ben ik wel, dat zal ik niet onder stoelen of banken steken. Al was de aanleiding om de blogs te schrijven niet iets om blij mee te zijn. Zoals ik ook op de achterkant van het boek schrijf, de blogs in deze bundel beschrijven de meest donkere maanden van de coronacrisis, waarin bij mij woede, wanhoop en verbijstering over het gevoerde beleid vochten om voorrang. Wéér kwam er een zinloze en kostbare lockdown, die de horeca en de middenstand de periode rondom de kerst en de jaarwisseling van 2021/2022 ontnam, waarin ze in ieder geval een deel van de financiële schade van de vorige lockdowns goed hadden kunnen maken. En het coronatoegangsbewijs kwam er, de meest discriminerende maatregel sinds de Tweede Wereldoorlog. Dat had niet mogen gebeuren. Dat had nooit mogen gebeuren. Niet in Nederland en niet in andere landen. Maar het gebeurde toch, en de rechtspraak keek toe en deed niets. Zoals zij altijd toekijkt en niets doet als het er werkelijk om gaat.

Lees verder “Der neue Untermensch – De bundel”